Ana Vega Pérez de Arlucea
27 Haziran Cuma 2025, 00:59
«Adı hatırlamak istemediğim La Mancha'da bir yerde, tersane, antik Adarga, Rocín Flaco ve Galgo Corredor'daki konuşmanın bir Hidalgo tarafından çok fazla zaman yok. Ram'dan daha fazla inek, en çok gece, düellolar ve cumartesi günleri kırılmış, cuma günleri mercimek, bazı bağımlısı Pazar günleri hacienda'nın dörtte üçünü tüketti ». Hafıza ile biliyorsunuz: İspanyol edebiyatının en ünlü kitabının başladığı ifadelersiniz.
Cervantes 'ustaca Hidalgo Don Quijote de la Mancha' yayınladığından beri 420 yıl geçti, bu nedenle birçok mevcut okuyucunun tersanede mızrana sahip olmanın ne anlama geldiğini anlamaması normaldir. Muhtemelen dört yüzyıl önce ne ima ettiğini bilmiyorlar, pişirilenlerin koyunlardan daha fazla sığır eti içerdiğini ya da düelloların ve kırıldıkları ya da haftanın herhangi bir günü yerine cumartesi günleri neden yediklerini bilmiyorlar.
Bahse girerim, bugünün çocuklarının ve gençlerinin çoğu “Rocín” kelimesini bile anlamadığına dikkat ediyorum, bu yüzden Quijote'un artık okulda çok kısmen okunmadığı veya modernize edilmiş bir versiyon kullanılarak yapıldığı anlaşılabilir. En iyi bilinen, 2015'te Andrés Trapiello'yu yayınladığı, uzak altın yüzyılın ifadelerini ve koşullarını açıklığa kavuşturmaktan sorumlu binlerce dipnottan kaçınmak amacıyla mevcut İspanyolca'ya uyarlanmış.
21. yüzyılda quixotic maceraların nasıl ses çıkardığına dair bir fikir edinmeniz için, romanın şimdi başladığı ünlü mutfak referansı şöyle diyor: “… Hacienda'nın üç bölümünü koçtan biraz daha fazla ineğe sahip bir potu tükettiler, neredeyse her gece eski kıyafetler, Cumartesi günleri Torreznos'lu yumurtalar, Cuma günleri Lentiller ve ekler.”
“Düellolar ve kırık”
Trapiello'nun “düellolar ve kırılganlık” (pastırma ile kızarmış yumurta) olduğuna inanılan şeyi belirlemeyi seçmesi önemlidir, ancak cumartesi günleri yemenin olağan olmasının nedeni değil (Katolik Kilisesi o gün et yemeye izin vermedi, ancak ganimet ve hayvan yağı). Eskiden Alonso Quijano yemeğini “eski bir kıyafetle” geçiren spatión'un değiştirilmesine gelince, Bay Trapiello'nun sıçrama özünün, pişirilmiş kalıntılarla yapıldığını ve solakların alçakgönüllü plakasının karakterinin, eski giysiye çok daha kolay bir şekilde atfedildiğini bildiğini varsayıyorum.
Kötü olan şey, İspanya'da on yedinci yüzyılın sosyal kodlarını bilmeyen dilin modernizasyonuna rağmen, bu ilk paragrafın lütfu ve niyeti hala kayboluyor. Bazılarının oldukça sıkıcı bir diyetin basit tanımını gördüğünde, 1605'te insan kahramanın ekonomik koşullarını tanımlamanın ustaca bir yolunu ayırt ettiler.
Yazar, zavallı bir beyefendi, düşük asalonun proteinlerine dayanan düşük asaletin bir diyetinin görünüşünü, tencereye ucuz etle madde vermenin pahasına, daha sonra hafif bir akşam yemeği hazırlamak için hemen hemen her gece faydalanan birinden bahsetti. Sadece pişmiş ete eklemeniz ve soğan veya diğer sebzelerle tamamlanan bir tür salata almak için küçük parçalar halinde biraz tuz, sirke ve yağ kesmeniz gerekiyordu.
Mütevazi ve enine bir yemek
Onyedinci yüzyıl okuyucuları, sıçramaların ne olduğunu, nasıl yapıldığını ve “en çok gece” tüketiminin bir kişinin satın alma seviyesi hakkında ne söylediğini mükemmel bir şekilde biliyorlardı. Hidalgo Manchego'dan çok daha iyi evlerde bile yaygın olan ve zaman zaman zorunluluk yerine zevk için tattığı mütevazi ve merakla enine bir yemekti. Zengin ve zaman zaman hane halklarından biri, mutfakları Francisco Martínez Montiño'nun gönderdiği ve ana lokantası Kral Felipe III olan Madrid'in gerçek Alcázar'ıydı.
1611'de yayınladığı ünlü tarif kitabında, 'Cozina, Pastelería, Vizcookeria ve Conserveria Sanatı' (sic), Montiño iki tür sıçrama içeriyordu: en popüler olan Vaca ve başka bir ton balığı. Balık veya sebze (örneğin devedikeni) ile yapılan varyantlar, belirli yerlerde bu malzemelerin bolluğuna ve ucuzuna uydu ve gelecek hafta göreceğimiz gibi, İspanya'nın bazı yerlerinde bugünkü spatión'un en iyi bilinen, deniz ürünleri olmasının nedeni budur. Dunsence artık kötü bir şey değil ve Andrés Trapiello'nun onu mütevazı eski kıyafetlerle değiştirmeye karar vermesi mantıklı.
Orijinal ve cervantin formülünü yeniden yaratmak istiyorsanız, burada herhangi bir yaz yemeğini çözebilen bir inek sıçraması için Usta Montiño tarifine sahipsiniz: «[…] İnek sıçramaları istediklerinde, biraz iyi pişmiş pernil ve picalo domuz pastırması yapmaya çalışın ve ineğin ve ardından plakayı süslemek için et ve bazı soğan tekerlekleri ile karıştırılan biber, tuz ve sirkesi ve doğranmış soğanı ile karıştırın. Çok iyi ve tadı iyi ».
Yorum
Bir Hata Bildir
27 Haziran Cuma 2025, 00:59
«Adı hatırlamak istemediğim La Mancha'da bir yerde, tersane, antik Adarga, Rocín Flaco ve Galgo Corredor'daki konuşmanın bir Hidalgo tarafından çok fazla zaman yok. Ram'dan daha fazla inek, en çok gece, düellolar ve cumartesi günleri kırılmış, cuma günleri mercimek, bazı bağımlısı Pazar günleri hacienda'nın dörtte üçünü tüketti ». Hafıza ile biliyorsunuz: İspanyol edebiyatının en ünlü kitabının başladığı ifadelersiniz.
Cervantes 'ustaca Hidalgo Don Quijote de la Mancha' yayınladığından beri 420 yıl geçti, bu nedenle birçok mevcut okuyucunun tersanede mızrana sahip olmanın ne anlama geldiğini anlamaması normaldir. Muhtemelen dört yüzyıl önce ne ima ettiğini bilmiyorlar, pişirilenlerin koyunlardan daha fazla sığır eti içerdiğini ya da düelloların ve kırıldıkları ya da haftanın herhangi bir günü yerine cumartesi günleri neden yediklerini bilmiyorlar.
Bahse girerim, bugünün çocuklarının ve gençlerinin çoğu “Rocín” kelimesini bile anlamadığına dikkat ediyorum, bu yüzden Quijote'un artık okulda çok kısmen okunmadığı veya modernize edilmiş bir versiyon kullanılarak yapıldığı anlaşılabilir. En iyi bilinen, 2015'te Andrés Trapiello'yu yayınladığı, uzak altın yüzyılın ifadelerini ve koşullarını açıklığa kavuşturmaktan sorumlu binlerce dipnottan kaçınmak amacıyla mevcut İspanyolca'ya uyarlanmış.
21. yüzyılda quixotic maceraların nasıl ses çıkardığına dair bir fikir edinmeniz için, romanın şimdi başladığı ünlü mutfak referansı şöyle diyor: “… Hacienda'nın üç bölümünü koçtan biraz daha fazla ineğe sahip bir potu tükettiler, neredeyse her gece eski kıyafetler, Cumartesi günleri Torreznos'lu yumurtalar, Cuma günleri Lentiller ve ekler.”
“Düellolar ve kırık”
Trapiello'nun “düellolar ve kırılganlık” (pastırma ile kızarmış yumurta) olduğuna inanılan şeyi belirlemeyi seçmesi önemlidir, ancak cumartesi günleri yemenin olağan olmasının nedeni değil (Katolik Kilisesi o gün et yemeye izin vermedi, ancak ganimet ve hayvan yağı). Eskiden Alonso Quijano yemeğini “eski bir kıyafetle” geçiren spatión'un değiştirilmesine gelince, Bay Trapiello'nun sıçrama özünün, pişirilmiş kalıntılarla yapıldığını ve solakların alçakgönüllü plakasının karakterinin, eski giysiye çok daha kolay bir şekilde atfedildiğini bildiğini varsayıyorum.
Kötü olan şey, İspanya'da on yedinci yüzyılın sosyal kodlarını bilmeyen dilin modernizasyonuna rağmen, bu ilk paragrafın lütfu ve niyeti hala kayboluyor. Bazılarının oldukça sıkıcı bir diyetin basit tanımını gördüğünde, 1605'te insan kahramanın ekonomik koşullarını tanımlamanın ustaca bir yolunu ayırt ettiler.
Yazar, zavallı bir beyefendi, düşük asalonun proteinlerine dayanan düşük asaletin bir diyetinin görünüşünü, tencereye ucuz etle madde vermenin pahasına, daha sonra hafif bir akşam yemeği hazırlamak için hemen hemen her gece faydalanan birinden bahsetti. Sadece pişmiş ete eklemeniz ve soğan veya diğer sebzelerle tamamlanan bir tür salata almak için küçük parçalar halinde biraz tuz, sirke ve yağ kesmeniz gerekiyordu.
Mütevazi ve enine bir yemek
Onyedinci yüzyıl okuyucuları, sıçramaların ne olduğunu, nasıl yapıldığını ve “en çok gece” tüketiminin bir kişinin satın alma seviyesi hakkında ne söylediğini mükemmel bir şekilde biliyorlardı. Hidalgo Manchego'dan çok daha iyi evlerde bile yaygın olan ve zaman zaman zorunluluk yerine zevk için tattığı mütevazi ve merakla enine bir yemekti. Zengin ve zaman zaman hane halklarından biri, mutfakları Francisco Martínez Montiño'nun gönderdiği ve ana lokantası Kral Felipe III olan Madrid'in gerçek Alcázar'ıydı.
1611'de yayınladığı ünlü tarif kitabında, 'Cozina, Pastelería, Vizcookeria ve Conserveria Sanatı' (sic), Montiño iki tür sıçrama içeriyordu: en popüler olan Vaca ve başka bir ton balığı. Balık veya sebze (örneğin devedikeni) ile yapılan varyantlar, belirli yerlerde bu malzemelerin bolluğuna ve ucuzuna uydu ve gelecek hafta göreceğimiz gibi, İspanya'nın bazı yerlerinde bugünkü spatión'un en iyi bilinen, deniz ürünleri olmasının nedeni budur. Dunsence artık kötü bir şey değil ve Andrés Trapiello'nun onu mütevazı eski kıyafetlerle değiştirmeye karar vermesi mantıklı.
Orijinal ve cervantin formülünü yeniden yaratmak istiyorsanız, burada herhangi bir yaz yemeğini çözebilen bir inek sıçraması için Usta Montiño tarifine sahipsiniz: «[…] İnek sıçramaları istediklerinde, biraz iyi pişmiş pernil ve picalo domuz pastırması yapmaya çalışın ve ineğin ve ardından plakayı süslemek için et ve bazı soğan tekerlekleri ile karıştırılan biber, tuz ve sirkesi ve doğranmış soğanı ile karıştırın. Çok iyi ve tadı iyi ».
Yorum
Bir Hata Bildir
