22 Haziran 2025, 00:12 Pazar
«Antonio Santos, Rafael María de Labra Caddesi, Seville. İspanyolca, Portekizce ve Latin Amerikalı kızlarla 17 ila 55 yıl. 1954 yılında haklı ikizler için bir film dergisinde yayınlanan bu duyuru, Antonio ve Claudina arasındaki romantizmin meraklı başlangıcı. Mesafe ile ayrılmış, ancak 800'den fazla tutkulu mektupla birleşmiş olan kızı, yazarı Care Santos, ailesinin aşk hikayesini 'Olan Sevgi' (kader) ile samimi ve heyecanlı bir şekilde yeniden yapılandırıyor. Her zamanki edebi yeteneği ve Ailesi Chronicle aracılığıyla Santos, aldığımız şans, sevgi veya mirası yansıtırken zamanın İspanya'sını tasvir ediyor.
– Gazetelerinde, annesi aldığı meze bile kaydeder.
– Evet, meze her zaman uyguladığı bir ritüeldi. Hayatının sonunda arkadaşı Seville'de yaşamaya gitti, Mataró'da kaldı ve atıştırmalıkları telefonla bir araya getirdi. Her biri istiridye ve midye baharatlı bir tepsi koydu. Ve bir martini.
– Bu epistolar romantizm ebeveynleri arasında nasıl başladı?
– Hikayeyi tüm hayatım boyunca duydum çünkü ona ondan ve haklı olarak varsaydığını söylediler. Annem Katalan, bir film çeşitleri dergisinde bir yazışma bölümünde gören bir reklamı yanıtladı. 15 yaşındaydım, radyodaki şarkıları dinledim ve Sevillian bir çocuğun ona bu şeyleri ve bu şekilde anlatmasını istedim, bu yüzden o ve bir arkadaşım o gün mevcut olan tek Sevillian'a yazdı, ki bu benim babamdı. Ancak babam duyuruyu göndermemişti, ancak aynı anda bıraktığı iki ikiz kız kardeşi koymuştu ve keşfettikten sonra, onu ciddi bir sıkılaştırmaya koymak için o bölüme işaretlerini gönderdiler. Çok planlı ve çok sofistike bir intikamdı.
– Babası bir zevkti ve annesinin çok fazla karakteri vardı. Nasıl sığarlar?
– Evet, çok farklıydılar. Kilometrik bir mesafe vardı, ama aynı zamanda kronolojik: Babam 10 yaşındaydı, zaten çalışmış ve hayatında çok çirkin şeylerle karşılaşmıştı ve bu çok şey gösteriyor. Ama bence, sonunda, sevgi ve dostluk her şeyi açan iki duygu. İsterseniz ve aşık olursanız, uzaklıkları görmezsiniz, bunlar olsa bile. Başka bir adam onun zorluklarını ve onun yolunu korkuturdu, bu kolay değildi. Ama babam için sorun yoktu çünkü o her zaman her şeyle, çok fazla itici güçle, çok iyimserlikle yapabilen ve harflerde görülen bir adamdı.
– Hikayesini anlatmak için annesinin ölmesini beklemek zorunda kaldı.
– Yaklaşık 20 yaşındaydım. Annem yaşarken, onu tam olarak onun hikayesi olmayacak şekilde roman ettim, ama çok inanılmazdı çünkü çok inanılmazdı. Bazen, hayat o kadar düşüktür ki, onu olduğu gibi anlatmanız ve işe yaramadığı, bu yüzden farklı bir şekilde söylemek zorundaydınız. Fark ettim ve durdum, ama erken yayınlayarak onu bozmak üzereydim. Başka bir hikaye, aptal aşk romanı olurdu.
– Annesinin son hediyesi kartları terk etmekti.
– Eh, yeni görünüyor, ama hayır: Onları neredeyse iki aydır öldüğünde ve mektupları sorduğumda onları doğum günümde buldum. Kızgın olsaydım, onları dışarı atacağımı söyledim, eğer çok kızgın olsaydım, onları attığımı söyledim ve değilse bana nötr tepki verdim: “Öldüğümde.” Zemini boşaltmaya başladığımda onları aradım ve onları her zaman nerede olduklarını bulamadım. Ama onları benim adımla bir kutuya bıraktı ve hayatta yaptığı en iyi hediyeydi.
– Ve bu yazışmalarla bunun hakkında ne keşfettiniz?
– Bak, annemle iyi bir ilişkim yoktu. Çok zor bir kadındı; Onun hakkında yazmak kızından çok daha kolay. Ama onu babamın onu gördüğü gözlerimle görmeye başladım, ona bakmanın cömert ve tutkulu bir yolu, her zaman hatalarını affetti. Çocuklar bu şeylerle çok sert yargıçlar, zaten çok iyi yaptım ve babamın bu görünümünden çok şey öğrendim.
– Mektuplar aynı zamanda savaş sonrası İspanya'nın bir portresi.
-Temizlemek. Babam, her mektubun yarısını, onu akla gelebilecek tüm yollarla sevdiğini söylemek için adadı ve geri kalanı, yaptıkları, ofis dışındaki ve içindeki faaliyetleri ve iç savaşın ve sonuçlarının hayatlarında çok mevcut olduğu bir zamanın bir kronikliği haline geldi. Buna ek olarak, ailem, erkeklerin kadınların önünde neredeyse baba, koruyucu, rehberlik ettiği bir dönemin sadık bir yansımasıdır. Ama annem neredeyse babamdan daha fazla maço idi: Bu şekilde olan, onu korumak, ona rehberlik etmek için bir adam istedim. Bugün şok edici, ama böyleydi.
– Babası şehrini, ailesini ve aşk için işini terk etti. Sen de yapar mısın?
“Şey, babamın layık kızım.” Annem tarafından hayatımın çalkantılı bir anda, onun sevmediğini öldürdüğüm. Ayrıca, bir noktada önemli bir karara ihtiyaç duyan güçlü bir aşk hikayem var.
– Bir gün yazacak mısın?
– Evet, yazmaya değer her şey, ama bazen mesafeye ihtiyacınız var. Hala uzun zaman alıyor.
Yorum
Bir Hata Bildir
«Antonio Santos, Rafael María de Labra Caddesi, Seville. İspanyolca, Portekizce ve Latin Amerikalı kızlarla 17 ila 55 yıl. 1954 yılında haklı ikizler için bir film dergisinde yayınlanan bu duyuru, Antonio ve Claudina arasındaki romantizmin meraklı başlangıcı. Mesafe ile ayrılmış, ancak 800'den fazla tutkulu mektupla birleşmiş olan kızı, yazarı Care Santos, ailesinin aşk hikayesini 'Olan Sevgi' (kader) ile samimi ve heyecanlı bir şekilde yeniden yapılandırıyor. Her zamanki edebi yeteneği ve Ailesi Chronicle aracılığıyla Santos, aldığımız şans, sevgi veya mirası yansıtırken zamanın İspanya'sını tasvir ediyor.
– Gazetelerinde, annesi aldığı meze bile kaydeder.
– Evet, meze her zaman uyguladığı bir ritüeldi. Hayatının sonunda arkadaşı Seville'de yaşamaya gitti, Mataró'da kaldı ve atıştırmalıkları telefonla bir araya getirdi. Her biri istiridye ve midye baharatlı bir tepsi koydu. Ve bir martini.
– Bu epistolar romantizm ebeveynleri arasında nasıl başladı?
– Hikayeyi tüm hayatım boyunca duydum çünkü ona ondan ve haklı olarak varsaydığını söylediler. Annem Katalan, bir film çeşitleri dergisinde bir yazışma bölümünde gören bir reklamı yanıtladı. 15 yaşındaydım, radyodaki şarkıları dinledim ve Sevillian bir çocuğun ona bu şeyleri ve bu şekilde anlatmasını istedim, bu yüzden o ve bir arkadaşım o gün mevcut olan tek Sevillian'a yazdı, ki bu benim babamdı. Ancak babam duyuruyu göndermemişti, ancak aynı anda bıraktığı iki ikiz kız kardeşi koymuştu ve keşfettikten sonra, onu ciddi bir sıkılaştırmaya koymak için o bölüme işaretlerini gönderdiler. Çok planlı ve çok sofistike bir intikamdı.
– Babası bir zevkti ve annesinin çok fazla karakteri vardı. Nasıl sığarlar?
– Evet, çok farklıydılar. Kilometrik bir mesafe vardı, ama aynı zamanda kronolojik: Babam 10 yaşındaydı, zaten çalışmış ve hayatında çok çirkin şeylerle karşılaşmıştı ve bu çok şey gösteriyor. Ama bence, sonunda, sevgi ve dostluk her şeyi açan iki duygu. İsterseniz ve aşık olursanız, uzaklıkları görmezsiniz, bunlar olsa bile. Başka bir adam onun zorluklarını ve onun yolunu korkuturdu, bu kolay değildi. Ama babam için sorun yoktu çünkü o her zaman her şeyle, çok fazla itici güçle, çok iyimserlikle yapabilen ve harflerde görülen bir adamdı.
– Hikayesini anlatmak için annesinin ölmesini beklemek zorunda kaldı.
– Yaklaşık 20 yaşındaydım. Annem yaşarken, onu tam olarak onun hikayesi olmayacak şekilde roman ettim, ama çok inanılmazdı çünkü çok inanılmazdı. Bazen, hayat o kadar düşüktür ki, onu olduğu gibi anlatmanız ve işe yaramadığı, bu yüzden farklı bir şekilde söylemek zorundaydınız. Fark ettim ve durdum, ama erken yayınlayarak onu bozmak üzereydim. Başka bir hikaye, aptal aşk romanı olurdu.
– Annesinin son hediyesi kartları terk etmekti.
– Eh, yeni görünüyor, ama hayır: Onları neredeyse iki aydır öldüğünde ve mektupları sorduğumda onları doğum günümde buldum. Kızgın olsaydım, onları dışarı atacağımı söyledim, eğer çok kızgın olsaydım, onları attığımı söyledim ve değilse bana nötr tepki verdim: “Öldüğümde.” Zemini boşaltmaya başladığımda onları aradım ve onları her zaman nerede olduklarını bulamadım. Ama onları benim adımla bir kutuya bıraktı ve hayatta yaptığı en iyi hediyeydi.
– Ve bu yazışmalarla bunun hakkında ne keşfettiniz?
– Bak, annemle iyi bir ilişkim yoktu. Çok zor bir kadındı; Onun hakkında yazmak kızından çok daha kolay. Ama onu babamın onu gördüğü gözlerimle görmeye başladım, ona bakmanın cömert ve tutkulu bir yolu, her zaman hatalarını affetti. Çocuklar bu şeylerle çok sert yargıçlar, zaten çok iyi yaptım ve babamın bu görünümünden çok şey öğrendim.
– Mektuplar aynı zamanda savaş sonrası İspanya'nın bir portresi.
-Temizlemek. Babam, her mektubun yarısını, onu akla gelebilecek tüm yollarla sevdiğini söylemek için adadı ve geri kalanı, yaptıkları, ofis dışındaki ve içindeki faaliyetleri ve iç savaşın ve sonuçlarının hayatlarında çok mevcut olduğu bir zamanın bir kronikliği haline geldi. Buna ek olarak, ailem, erkeklerin kadınların önünde neredeyse baba, koruyucu, rehberlik ettiği bir dönemin sadık bir yansımasıdır. Ama annem neredeyse babamdan daha fazla maço idi: Bu şekilde olan, onu korumak, ona rehberlik etmek için bir adam istedim. Bugün şok edici, ama böyleydi.
– Babası şehrini, ailesini ve aşk için işini terk etti. Sen de yapar mısın?
“Şey, babamın layık kızım.” Annem tarafından hayatımın çalkantılı bir anda, onun sevmediğini öldürdüğüm. Ayrıca, bir noktada önemli bir karara ihtiyaç duyan güçlü bir aşk hikayem var.
– Bir gün yazacak mısın?
– Evet, yazmaya değer her şey, ama bazen mesafeye ihtiyacınız var. Hala uzun zaman alıyor.
Yorum
Bir Hata Bildir
