2 Haziran 2025, 00:05 Pazartesi
Shakespeare'i yorumlamak, İngiltere'de çürümüş bir şey kokuyor. İngiliz elitlerinin yeni bir aşındırıcısında, İskoç yazar Andrew O'Hagan, Birleşik Krallık Posbrexit hakkında anıtsal ve sert bir roman olan 'Kaledonya Yolu' (Asteroid Kitapları) yayınladı. 'Hackerlar', Rus oligarkları, 'etkileyiciler' ve yozlaşmış aristokratlar, herkesin para kokusunu takiben kukla olarak hareket ettiği bu hiciv kurguda ortaya çıkıyor. 'WikiLeaks' bağırsaklarını ve Julian Assange'ın biyografisini yazmak için sinirli bir girişimden sonra O'Hagan, güçlü olanın utançını bıraktığı Dickensian boyalarının iddialı bir işini aydınlatıyor.
-Sanat pazarının karanlık tarafında indaga. Söyledikleri kadar karanlık mı?
-Ees, çok karanlık; Kara para aklama sofistike bir biçimi haline geldi. Birisi 150 milyon ağartmak istiyorsa, yapabilecekleri en iyi şey bir Matisse satın almaktır. Madonna'dan aristokrasiye, galeri sahipleri aracılığıyla araştırıldı.
-Bazen şu anki sanat bir alay değil mi?
-Tabii ki, yere bağlı bir sakız varsa, birisi sizi her zaman beş milyon değerinde olduğuna ikna etmeye çalışacaktır. Ve inanan çok aptal insanlar var. Saçma.
-Karanlık sömürge geçmişlerini kitlesel göçlerle ödeyen büyük güçler mi?
-Belirli halklara karşı tarihsel soykırım ve ekonomik şiddet eylemleri yaptıktan sonra, şimdi bu insanları sınır dışı etmeyi veya iyi bir topluma girişi reddetmeyi amaçlayan bir ikiyüzlüdür. Bu yaraya hakaret ekliyor. Son Başbakanımız Keir Starmer bile kendini sosyalist ilan etmek için, kısa bir süre önce İngiltere'nin bir “yabancı adası” olmasını istemediğimizi, yani dışarıdan insanları istemediklerini söyledi. Korkunç.
-Ultra'nın yükselişi -Hakk, Büyük Durgunluk ile yapılan kemer sıkma politikalarına olan bağlılığın sonucu mudur?
-Evet elbette. Ekonomik koşullar insanları aşırılıkçılığa doğru iter. İtalya, Almanya, İspanya ve Amerika Birleşik Devletleri'nde geçti. Nüfusun bir kısmı yoksulluğa kınandığında, insanlar daha fazla adalet değil, daha fazla aşırılık iddia ederler. Korku, siyasi histerinin büyük motorudur.
-Meritokraside düşünüyor musun?
-Ben bir örnek. Glasgow'un eteklerinde sosyal bir evde büyüdüm. Annem bir okulda temizlikti, marangoz babam. 16 yaşında okuldan ayrılan üç ağabeyim var. İşçi sınıfı ortamıydı ve oradan ilerlemeyi başardım.
-Ama son yıllarda ayrılan sosyal asansörün düşünmüyor musunuz?
-E, büyüyen bir ayrılık modelinde sıkışıp kaldık. Örneğin Amerika Birleşik Devletleri'ne bakarsak, en fakir insanların çoğu da en muhafazakar. Zaten Nazi Almanya'da gördük: dışlanmış ve hor görülen popüler sınıflar, intikam ve bozulma vaat eden karizmatik liderleri kucakladı.
-Bu Trump ile de oluyor?
-Amerika Birleşik Devletleri'nde en yoksul veya daha az ayrıcalıklı sınıflar giderek sağa oy verenlerdir. Trump yapmayı seçtikleri ile aynı. Almanya'da benzer bir şey olmaya başlıyor. Manipülasyona en duyarlı olan popüler sınıflar, durumlarını kınayan ve onlarla kolayca hizalanan çok karizmatik liderlere ilgi duyuyor.
«Nüfus fakirleştiğinde, insanlar daha fazla adalet değil, daha fazla aşırılık iddia ediyorlar. Korku, siyasi histerinin büyük motorudur »
-Trump'ın özel işletmeleri ile Başkan olarak performansı arasındaki sınır daha dağınık.
-Bu şaşırtıcı. Basra Körfezi'nin üç ülkesine yapılan son seyahatte her şey birbirine karıştı, kripto para birimleri, yolsuzluk, ekonomik çıkarlar … kamu kodları özel çıkarlarla kirlenmiştir. Trump, çocukları ve kabinesi utanmadan hareket eder, sadece kişisel fayda arzusu ile yönlendirilir. Utanç verici bir şey.
-'Beyefendi' kim, Trump'ın kaba ve halkı onu korkutuyor mu?
-Beni tiksiniyorum. Şiddet ve zararlı bir şeyin tezahürüdür. Trump garip bir figür. Sanırım birkaç yıl içinde şu anda inanamayarak bakacağız. Reagan bile, ona kıyasla bir rasyonalite ve stil modeli gibi görünecek.
“Ne yenildi ne de depresyonda”
-Gazeteci, sizce geleneksel medyanın bir geleceği var mı?
-Büyük gazetecilik çağında büyüdüm. Bugünlerde Joan Didion'u okuyorum. O zaman gerçeği söylemek, güçle yüzleşmek için otantik bir istek olduğunu fark ettim. Bugün bu arzu, gazetecilerin hapiste olması gerektiğine inanan ikonoklast liderleri tarafından kesintiye uğruyor. Şimdi, sorgulandığında güç şiddetli tepki veriyor. Kendimi yenilmiş veya depresyonda hissetmiyorum. Gerçek için yükseltme ve savaşma zamanı.
-Ve benlik yapmak zorunda kalırsanız, gazeteciler neyi yanlış yaptı?
-Başlamak için Rupert Murdoch, para ve sınıf ideolojik önyargılarına bağlı bir enstrüman oldu. Artık net düşünmek değil, çıkarlara uymakla ilgili. Murdoch hakkında konuştuğum aynı şey bunu Mark Zuckerberg veya Elon Musk tarafından yapabilirim: İletişim araçlarını alaycı bir şekilde 'pazarlama' enstrümanlarına dönüştüren insanlar.
-Julian Assange hakkında bir biyografi yazmaya çalıştım. Karakter tarafından baştan çıkarılmadı mı?
-Assange, parlak projelere sahip idealistlerin bile kendi egoları tarafından nasıl sürüklenebileceğinin bir örneğidir. Kendinden kurtulmasına yardım etmeye çalıştım.
-Ama, minnettar olmamalı mıyız? Onun sayesinde birçok sır ortaya çıktı.
-Bu kısım için çok saygım var. WikiLeaks, hükümetlerin gerçeği söylemesini talep etmek için temel bir araç olmuştur. Sorun şu ki, Assange, herhangi bir gazetecinin yapması gerektiği gibi kaynaklarını korumamıştır. Siyasi konumunu netleştirmeye çalıştım ama reddettim. Donald Trump da dahil olmak üzere karanlık siyasi güçlerle ittifaklar yaşadı.
Yorum
Bir Hata Bildir
Shakespeare'i yorumlamak, İngiltere'de çürümüş bir şey kokuyor. İngiliz elitlerinin yeni bir aşındırıcısında, İskoç yazar Andrew O'Hagan, Birleşik Krallık Posbrexit hakkında anıtsal ve sert bir roman olan 'Kaledonya Yolu' (Asteroid Kitapları) yayınladı. 'Hackerlar', Rus oligarkları, 'etkileyiciler' ve yozlaşmış aristokratlar, herkesin para kokusunu takiben kukla olarak hareket ettiği bu hiciv kurguda ortaya çıkıyor. 'WikiLeaks' bağırsaklarını ve Julian Assange'ın biyografisini yazmak için sinirli bir girişimden sonra O'Hagan, güçlü olanın utançını bıraktığı Dickensian boyalarının iddialı bir işini aydınlatıyor.
-Sanat pazarının karanlık tarafında indaga. Söyledikleri kadar karanlık mı?
-Ees, çok karanlık; Kara para aklama sofistike bir biçimi haline geldi. Birisi 150 milyon ağartmak istiyorsa, yapabilecekleri en iyi şey bir Matisse satın almaktır. Madonna'dan aristokrasiye, galeri sahipleri aracılığıyla araştırıldı.
-Bazen şu anki sanat bir alay değil mi?
-Tabii ki, yere bağlı bir sakız varsa, birisi sizi her zaman beş milyon değerinde olduğuna ikna etmeye çalışacaktır. Ve inanan çok aptal insanlar var. Saçma.
-Karanlık sömürge geçmişlerini kitlesel göçlerle ödeyen büyük güçler mi?
-Belirli halklara karşı tarihsel soykırım ve ekonomik şiddet eylemleri yaptıktan sonra, şimdi bu insanları sınır dışı etmeyi veya iyi bir topluma girişi reddetmeyi amaçlayan bir ikiyüzlüdür. Bu yaraya hakaret ekliyor. Son Başbakanımız Keir Starmer bile kendini sosyalist ilan etmek için, kısa bir süre önce İngiltere'nin bir “yabancı adası” olmasını istemediğimizi, yani dışarıdan insanları istemediklerini söyledi. Korkunç.
-Ultra'nın yükselişi -Hakk, Büyük Durgunluk ile yapılan kemer sıkma politikalarına olan bağlılığın sonucu mudur?
-Evet elbette. Ekonomik koşullar insanları aşırılıkçılığa doğru iter. İtalya, Almanya, İspanya ve Amerika Birleşik Devletleri'nde geçti. Nüfusun bir kısmı yoksulluğa kınandığında, insanlar daha fazla adalet değil, daha fazla aşırılık iddia ederler. Korku, siyasi histerinin büyük motorudur.
-Meritokraside düşünüyor musun?
-Ben bir örnek. Glasgow'un eteklerinde sosyal bir evde büyüdüm. Annem bir okulda temizlikti, marangoz babam. 16 yaşında okuldan ayrılan üç ağabeyim var. İşçi sınıfı ortamıydı ve oradan ilerlemeyi başardım.
-Ama son yıllarda ayrılan sosyal asansörün düşünmüyor musunuz?
-E, büyüyen bir ayrılık modelinde sıkışıp kaldık. Örneğin Amerika Birleşik Devletleri'ne bakarsak, en fakir insanların çoğu da en muhafazakar. Zaten Nazi Almanya'da gördük: dışlanmış ve hor görülen popüler sınıflar, intikam ve bozulma vaat eden karizmatik liderleri kucakladı.
-Bu Trump ile de oluyor?
-Amerika Birleşik Devletleri'nde en yoksul veya daha az ayrıcalıklı sınıflar giderek sağa oy verenlerdir. Trump yapmayı seçtikleri ile aynı. Almanya'da benzer bir şey olmaya başlıyor. Manipülasyona en duyarlı olan popüler sınıflar, durumlarını kınayan ve onlarla kolayca hizalanan çok karizmatik liderlere ilgi duyuyor.
«Nüfus fakirleştiğinde, insanlar daha fazla adalet değil, daha fazla aşırılık iddia ediyorlar. Korku, siyasi histerinin büyük motorudur »
-Trump'ın özel işletmeleri ile Başkan olarak performansı arasındaki sınır daha dağınık.
-Bu şaşırtıcı. Basra Körfezi'nin üç ülkesine yapılan son seyahatte her şey birbirine karıştı, kripto para birimleri, yolsuzluk, ekonomik çıkarlar … kamu kodları özel çıkarlarla kirlenmiştir. Trump, çocukları ve kabinesi utanmadan hareket eder, sadece kişisel fayda arzusu ile yönlendirilir. Utanç verici bir şey.
-'Beyefendi' kim, Trump'ın kaba ve halkı onu korkutuyor mu?
-Beni tiksiniyorum. Şiddet ve zararlı bir şeyin tezahürüdür. Trump garip bir figür. Sanırım birkaç yıl içinde şu anda inanamayarak bakacağız. Reagan bile, ona kıyasla bir rasyonalite ve stil modeli gibi görünecek.
“Ne yenildi ne de depresyonda”
-Gazeteci, sizce geleneksel medyanın bir geleceği var mı?
-Büyük gazetecilik çağında büyüdüm. Bugünlerde Joan Didion'u okuyorum. O zaman gerçeği söylemek, güçle yüzleşmek için otantik bir istek olduğunu fark ettim. Bugün bu arzu, gazetecilerin hapiste olması gerektiğine inanan ikonoklast liderleri tarafından kesintiye uğruyor. Şimdi, sorgulandığında güç şiddetli tepki veriyor. Kendimi yenilmiş veya depresyonda hissetmiyorum. Gerçek için yükseltme ve savaşma zamanı.
-Ve benlik yapmak zorunda kalırsanız, gazeteciler neyi yanlış yaptı?
-Başlamak için Rupert Murdoch, para ve sınıf ideolojik önyargılarına bağlı bir enstrüman oldu. Artık net düşünmek değil, çıkarlara uymakla ilgili. Murdoch hakkında konuştuğum aynı şey bunu Mark Zuckerberg veya Elon Musk tarafından yapabilirim: İletişim araçlarını alaycı bir şekilde 'pazarlama' enstrümanlarına dönüştüren insanlar.
-Julian Assange hakkında bir biyografi yazmaya çalıştım. Karakter tarafından baştan çıkarılmadı mı?
-Assange, parlak projelere sahip idealistlerin bile kendi egoları tarafından nasıl sürüklenebileceğinin bir örneğidir. Kendinden kurtulmasına yardım etmeye çalıştım.
-Ama, minnettar olmamalı mıyız? Onun sayesinde birçok sır ortaya çıktı.
-Bu kısım için çok saygım var. WikiLeaks, hükümetlerin gerçeği söylemesini talep etmek için temel bir araç olmuştur. Sorun şu ki, Assange, herhangi bir gazetecinin yapması gerektiği gibi kaynaklarını korumamıştır. Siyasi konumunu netleştirmeye çalıştım ama reddettim. Donald Trump da dahil olmak üzere karanlık siyasi güçlerle ittifaklar yaşadı.
Yorum
Bir Hata Bildir
